Το Κτήριο

Κάποτε τα νεοκλασικά κτίσματα αποτελούσαν το κύριο σώμα της πόλης. Σήμερα σώζονται ελάχιστα εξ’ αυτών. Ανάμεσά τους, το πέτρινο νεοκλασικό της 14ης Μαΐου, αρ. 63, στο κέντρο της Αλεξανδρούπολης, έμελλε να έχει μια ξεχωριστή τύχη, ίσως γιατί έχει και μια ξεχωριστή ιστορία.

Όπως μαρτυρεί η λαξευμένη χρονολογία το σπίτι κτίστηκε το 1899 και αποτέλεσε την εξοχική κατοικία του Μιλτιάδη Αλτιναλμάζη από την Αδριανούπολη. Η σημαντικότητα της μεγάλης οικογένειας των Αλτιναλμάζηδων είναι προφανής και από όσα γράφει σε έκθεσή του το 1863 προς το Υπουργείο Εξωτερικών ο πρόξενος Α. Δοσκας καθώς αναφερόμενος σε έναν από τους αδελφούς Αλτιναλμάζη τον χαρακτηρίζει ως «τον πλουσιότερο και χαίροντα μεγαλυτέραν επιρροή εις την πόλη μεταξύ των ομογενών». Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι από την ίδια αυτή οικογένεια προήλθε ο πρώτος κατά σειρά δήμαρχος της Αλεξανδρούπολης, ο οποίος μάλιστα εξελέγη τετράκις από το 1929 έως το 1946. Στη συνέχεια το οίκημα πουλήθηκε από τη χήρα του Μιλτιάδη Αλτιναλμάζη, Ζηνοβία το 1937 βάσει προικοσυμφώνου στον παππού της Χρυσούλας Βασιλείου Ζαφειριάδου από το Ορταξί στην οποία και παραχωρήθηκε ως προίκα. Ο γάμος της τελευταίας με τον δικηγόρο Γρηγόριο Χρυσοστόμου από τη Σαμοθράκη έδωσε στο οίκημα νέα αίγλη καθώς ο Χρυσοστόμου διετέλεσε υπουργός εμπορικής ναυτιλίας αποδίδοντας επιπλέον τιμή στο σπίτι και στην οικογένειά του να φιλοξενήσει τον Σοφοκλή Βενιζέλο.

Στη συνέχεια το οίκημα νοικιάστηκε και αποκαταστάθηκε από την Αγγέλα Γιαννακίδου το 1998 αποκτώντας μια καινούργια ζωή και έναν νέο σημαντικό σκοπό από τη στιγμή που στεγάζει μια ανεκτίμητη λαογραφική συλλογή αποτέλεσμα της προσωπικής ερευνητικής δουλειάς και οράματος της ιδίας της Αγγέλας Γιαννακίδου. Έτσι το πέτρινο νεοκλασικό της 14ης Μαΐου όχι μόνο έμελλε να σωθεί αλλά και να αποτελέσει ένα χώρο προβολής της τόσο πλούσιας και ποικίλης παραδοσιακής ζωής της Θράκης. Μιας ζωής που έρχεται από τα βάθη των αιώνων και αρνείται πεισματικά να μεταλλαχτεί σε στείρα παράδοση καθώς επιμένει να δίνει τροφή στο πνεύμα του σύγχρονου Θρακιώτη όχι ως παρελθόν αλλά ως ζωντανό παρόν. Η νέα του αποστολή το καθιστά κέντρο γνωριμίας με τον άγνωστο εν πολλοίς πλούτο και ομορφιά της θρακιώτικης παράδοσης, κέντρο έρευνας και πνευματικής δημιουργίας, αυτής που ξέρει να συμφιλιώνεται, να εμπνέεται και να οραματίζεται από την αρχέγονη μνήμη και τη λάμψη της λαϊκής παράδοσης.