Μετά την επιτυχή έκβαση του Α’ κύκλου σεμιναρίων σκηνοθεσίας και παραγωγής του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης, ξεκινά ο Β’ κύκλος, στον οποίο θα ασχοληθούμε με την σκηνοθεσία και παραγωγή μουσικών βίντεο κλιπ. Το σεμινάριο διάρκειας 16 ωρών απευθύνεται σε ενήλικες και θα πραγματοποιηθεί σε τέσσερις συνεχόμενες εβδομάδες. Τα σεμινάρια θα διεξάγονται ημέρα Τετάρτη και ώρες 17:00-21:00.

Έναρξη σεμιναρίου Τετάρτη 9 Μαΐου 2012.

Υπεύθυνος σεμιναρίου: Χάρης Ντώνιας
Εισηγητής πρώτης Συνεδρίας: Θοδωρής Μανίκας, Δημοσιογράφος-Μουσικός Παραγωγός
Εισηγητής Μοντάζ: Βασίλης Καραφυλλίδης, Φωτογράφος

Κόστος και Δηλώσεις Συμμετοχής
Κόστος συμμετοχής: 80 ευρώ,
65 ευρώ φοιτητές, εκπαιδευτικοί, μέλη του Σωματείου Ε.Μ.Θ.

Για δηλώσεις συμμετοχής και διαθεσιμότητα θέσεων, καλέστε στο 25510 36663 ή στο info@emthrace.org. Η τελική κράτηση θέσης εξασφαλίζεται με την εξόφληση των διδάκτρων έως και την προηγούμενη ημέρα από την έναρξη κάθε προγράμματος.

Χορηγός: Aegean Airlines Χορηγός επικοινωνίας: Δέλτα τηλεόραση

Σχετικά με το σεμινάριο:

Τα βίντεο κλιπ έχουν έναν καλλιτεχνικό και εμπορικό χαρακτήρα παράλληλα. Πώς γίνεται αυτό; Είναι ένα είδος κινηματογραφίας που είναι πολύ ελεύθερο και ανεξάρτητο δημιουργικά, χωρίς να παύει να έχει ως προορισμό του την προώθηση ενός μουσικού προϊόντος και την αύξηση των πωλήσεών του.
Λόγω του ότι η μουσική είναι ίσως το πιο ευχάριστο, πολύπτυχο και δημοφιλές «προϊόν», η δημιουργία ενός προωθητικού βίντεο όπως είναι τα μουσικά βίντεο κλιπ, δεν υφίσταται τους ίδιους κανόνες του marketing που έχουν άλλα διαφημιστικά φίλμ. Αντιθέτως, όσο πιο ευρηματικό είναι το κλιπ τόσο πιο εύκολα θα πετύχει το σκοπό του. Στο σεμινάριο θα δώσουμε ιδιαίτερη έμφαση στο σενάριο και τη διαδικασία ανάπτυξης της κεντρικής ιδέας ενός βίντεο κλιπ, που αποτελούν τη βάση της δημιουργίας. Αμέσως μετά θα περάσουμε στο πολύ σημαντικό κομμάτι της συνεργασίας σκηνοθέτη-καλλιτέχνη, έτσι ώστε το αποτέλεσμα να ικανοποιεί και τους δυο. Τέλος, μεταξύ άλλων, θα ανακαλύψουμε τις βασικές αρχές σκηνοθεσίας και παραγωγής, που στηρίζονται στην κινηματογραφική γνώση.
Στο σεμινάριο αυτό τοπικά τοπικά μουσικά γκρουπ και καλλιτέχνες θα προσφέρουν τις δημιουργίες τους στους συμμετέχοντες, ώστε να παραγάγουν τα βίντεο κλιπ τους. Με τη βοήθεια του τεχνικού εξοπλισμού που θα τους παρασχεθεί από το Μουσείο και τις γνώσεις που θα αποκομίσουν από το σεμινάριο στόχος μας είναι με τη λήξη των μαθημάτων οι συμμετέχοντες να μπορέσουν να σκηνοθετήσουν και να παραγάγουν ένα ολοκληρωμένο βίντεο κλιπ.

Ο Χάρης Ντώνιας γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλεξανδρούπολη. Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Βαρκελώνη, Ισπανία, όπου ολοκλήρωσε και τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο αντικείμενο του Audiovisual Management αποκλειστικά για ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ στο Media Business School. H φιλμογραφία του ως σκηνοθέτης περιλαμβάνει τρία ντοκιμαντερ εκ των οποίων το πρώτο στην Νέα Υόρκη και δύο ταινίες μικρού μήκους που συμμετείχαν σε διάφορα φεστιβάλ διεθνώς. Επίσης, από το 1998 σκηνοθετεί διαφημιστικά σποτ και μουσικά βίντεο κλιπ για τις αγορές τις Ελλάδας και της Ισπανίας.

Ο Θοδωρής Μανίκας μεγάλωσε σε 12(!) ελληνικές πόλεις, τελείωσε το Λύκειο στην Κυψέλη και μπήκε με υποτροφία στο Οικονομικό της Νομικής. Στο Πανεπιστήμιο επέδειξε έντονη πολιτική και πολιτιστική δραστηριότητα.
Άρχισε να δουλεύει από τα 18 του. Η παράλληλη επαγγελματική του διαδρομή, στα ΜΜΕ αλλά και στην μουσική, του επέτρεψε να είναι εξ αρχής ανεξάρτητος και αυτόνομος σε αμφότερες τις καριέρες του.
Ξεκίνησε γράφοντας για τα περιοδικά ΗΧΟΣ και Αντί, για να περάσει από την ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ, το ΕΝΑ, τις ΕΙΚΟΝΕΣ, το ΚΛΙΚ και να συνεχίσει στις κυριακάτικες εκδόσεις των εφημερίδων ΒΗΜΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (με την οποία συνεργάζεται ως σήμερα).
Η πρώτη του μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία ήταν όταν σε ηλικία 21 χρονών πήγε στην Τζαμάικα για την κηδεία του Bob Marley.
Από το 1980, άρχισε να κάνει ραδιόφωνο στο Γ’ πρόγραμμα του Μάνου Χατζιδάκι και συνέχισε επί σχεδόν μία εικοσαετία, ως το 1998, στο Β’ πρόγραμμα, στο Κανάλι 15, στο Rock Fm και στο Ρόδον 94,4.
Έγραψε το σενάριο και την μουσική για το πετυχημένο σίριαλ του Mega «Είμαστε Στον Αέρα» (1997-1999 και, έκτοτε, 5 επαναλήψεις), ενώ νωρίτερα είχε κάνει την παραγωγή στην τηλεοπτική σειρά ντοκιμαντέρ της ΕΤ-1 «Το Λεξικό Της Δεκαετίας Του ΄60» (1989-1990), καθώς και την επιμέλεια και παρουσίαση της δημοσιογραφικής/πολιτιστικής εκπομπής της ΝΕΤ «Η Εναλλακτική Σκηνή Του Ροκ» (1996-1997).
Εργάσθηκε στην παραγωγή συναυλιών ξένης μουσικής, συμμετέχοντας το 1987 στην ιδρυτική ομάδα του κλαμπ Ρόδον, αλλά και αργότερα στην διοργάνωση συναυλιών και φεστιβάλ σε άλλους χώρους και στάδια.

Το 2002 παρουσίασε με το συγκρότημα 667 και τον τραγουδιστή Γιώργο Μαργαρίτη τον πλατινένιο δίσκο-ορόσημο «Δρόμοι Του Πουθενά» (που θεωρείται  από τους ειδικούς ως η πλέον crossover στιγμή της σύγχρονης ελληνικής δισκογραφίας). Ούτως ή άλλως, στην μουσική είχε ξεχωρίσει από πολύ παλιότερα, για το μοναδικό του στυλ στην ενορχήστρωση και παραγωγή δίσκων, που του επέτρεψε να συνεργάζεται από το 1982 μέχρι σήμερα με «ακραίους» καλλιτέχνες, παρουσιάζοντας πάντοτε επιτυχίες (Φατμέ, Βαγγέλης Γερμανός, Μάκης Χριστοδουλόπουλος, Άκης Πάνου, Nick Gravenites & John Cipollina, Γιώργος Μαργαρίτης, Nightstalker, Χρήστος Κυριαζής,Thirty Ντέρτι,κ.ά.).
Οι 20 δισκογραφικές παραγωγές του έχουν «μαζέψει» 2 πλατινένιους και 6 χρυσούς δίσκους.

Το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα, ανήκει στην κατηγορία εκείνη των ιστορικών μυθιστορημάτων, τα οποία, μέσα από την ιστορία ενός προσώπου, μιας οικογένειας ή ενός συγγενικού δικτύου, ξετυλίγουν ένα μεγαλύτερο κουβάρι, ένα ευρύτερο πλαίσιο εθνικής, βαλκανικής ή ακόμη και παγκόσμιας ιστορίας. Η ομάδα αυτή που διαρκώς εμπλουτίζεται τα τελευταία χρόνια, τείνει να δημιουργήσει μία παράδοση, μια παράδοση που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τους ιστορικούς, στο βαθμό που εντάσσεται στο πλαίσιο της έκρηξης μνήμης, χαρακτηριστικό επίσης των κοινωνιών των τελευταίων δεκαετιών. Πολύ κοντά στο είδος της ιστορικής μαρτυρίας ή της αυτοβιογραφίας, οι αφηγήσεις αυτές, καταπιάνονται με θέματα που είχαν μείνει για χρόνια θαμμένα στη λήθη, καθώς άγγιζαν τραυματικές μνήμες και βιώματα των πρωταγωνιστών ή καθώς αφορούσαν πτυχές μιας άσημης, και για αυτό, παραμελημένης πτυχής της ιστορίας. Διαθλασμένα μέσα από τους φακούς της δεύτερης ή και της τρίτης γενιάς, εμπλουτισμένα από τη μελέτη δευτερογενών πηγών, κάποτε από έρευνα σε ιστορικά αρχεία, ή ακόμη και από ταξίδια –προσκυνήματα σε τόπους μνήμης, όπου έζησαν οι πρωταγωνιστές της ιστορίας, αυτά τα μυθιστορήματα, που συχνά παίρνουν το χαρακτήρα εκπλήρωσης ενός χρέους, προσφέρουν εύληπτες και ενδιαφέρουσες ιστορικές εκδοχές πρόσφατων περιόδων της ιστορίας μας. Οπωσδήποτε πιο κατανοητές και πιο οικείες στον αναγνώστη από εκείνες της επίσημης ή της σχολικής ιστορίας, αυτές οι απόπειρες, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο πετυχημένες, συμβάλλουν στη συγκρότηση ή την ενίσχυση κοινοτήτων μνήμης, γύρω από έναν πυρήνα τοπικό, κοινωνικό ή ακόμη και ιδεολογικό.

Είναι σαν ρυάκια που χύνονται στην κοίτη της δημόσιας ιστορίας, για να την τροφοδοτήσουν και να καταστήσουν το νόημα της πιο κατανοητό, καθώς το πυκνό και πολυσύνθετο υφάδι της ιστορικότητας της ανθρώπινης εμπειρίας στο παρελθόν, υφασμένο με ένα τρόπο μοναδικό από συγκυρίες, αμετακίνητες δομές, συλλογικές τύχες αλλά και ατομικές δράσεις, έρχεται πιο κοντά μας μέσα από το πρίσμα της μικροϊστορίας, για να μας θυμίσει τον τρόπο που το ιστορικό πλαίσιο μιας εποχής καθορίζει κάθε φορά τις ζωές των ανθρώπων. Οι μετακινήσεις πληθυσμών, οι ξεριζωμοί, η εγκατάσταση σε άλλο τόπο καιτο νέο ξεκίνημα, οι ανατροπές της ζωής, οι κύκλοι της βίας, οι τραγικές, για τις τύχες των ανθρώπων, συνέπειες των εθνικών αντιπαλοτήτων, των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων και των κοινωνικών διχασμών, γεγονότα τραυματικά, ή μνήμες βασανιστικές, -που συνόδευσαν ανθρώπους κάποτε μια ολόκληρη ζωή χωρίς ποτέ να ξεπεραστούν-, βρίσκονται συχνά στην αφετηρία αυτού του εγχειρήματος , αυτής της δημοκρατικής διαδικασίας συγκρότησης της μνήμης, ένα είδος αυτοθεραπείας που αναλαμβάνουν οι απόγονοι, προσφέροντας στους νεώτερους μία βάση για ποικίλους συλλογισμούς και αναστοχασμούς. Είναι φανερό ότι η εκπλήρωση ενός χρέους απέναντι στους προγόνους, τους συντοπίτες, ή τους ομοϊδεάτες, που μοιάζει πολλές φορές να αναλαμβάνει ο συγγραφέας, προέχει σε αυτές τις χειρονομίες περισσότερο από τις αναζητήσεις ενός λογοτεχνικού ύφους. Είναι σαν ο συγγραφέας να αναλαμβάνει να κλείσει κάποιους λογαριασμούς εν ονόματι της οικογένειας, της κοινότητας ή της γενιάς. Δεν είναι τυχαίο ότι το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα αφιερώνεται στους απανταχού θράκες.

Αν και η Μικρασιατική καταστροφή και η εγκατάσταση των προσφύγων του 1922 έχει αποτελέσει το κατεξοχήν υφάδι αυτών των μυθοπλασιών-αφηγήσεων, οι μετακινήσεις πληθυσμών που προκλήθηκαν λίγο πριν ή εξαιτίας του Α ΠΠ, και αφορούν διαφορετικά γεωγραφικά πλαίσια δεν έχουν προκαλέσει ένα ανάλογο ενδιαφέρον. Το Αχ Θράκη μου, περιγράφει τις μετακινήσεις των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολικής Θράκης στη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων και του Α ΠΠ μέσα από το πρίσμα της μικροϊστορίας. Έρχεται έτσι, να συμπληρώσει αυτό το κενό και να φωτίσει κάποιες σχετικά άγνωστες πτυχές αυτής της περιόδου. Πράγματι, οι βίαιες μεταναστεύσεις των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολικής Θράκης την πρώτη εικοσαετία του 20ού αιώνα, δεν έχουν βρει τη θέση τους, όχι μόνο στο πλαίσιο της ιστορικής μυθοπλασίας αλλά και σε εκείνο της επίσημης ιστορίας.

Μια δεύτερη ιδιαιτερότητα του βιβλίου είναι ότι εστιάζει στην ιστορία του αγροτικού κόσμου, του αργόσυρτου κόσμου της υπαίθρου της περιοχής της Βιζύης, του χωριού Άη Γιάννης και των γύρω χωριών του ορεινού όγκου της Στράντζας, περιοχών σχετικά άγνωστων ακόμη και για την ιστορία της Ανατολικής Θράκης, σε αντίθεση με τα περισσότερα ιστορικά μυθιστορήματα που περιγράφουν τα αστικά στρώματα, τις πόλεις, τους εγγράμματους και γενικότερα τον αστικό πολιτισμό, συνέπεια αναμενόμενη άλλωστε καθώς η ιστορική ματιά έχει εστιάσει κυρίως στην ανάπτυξη των πόλεων του τέλους του 19^ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Η οικονομική ανάπτυξη που παρατηρήθηκε από το β μισό του 19^ου αιώνα στα κυριότερα αστικά κέντρα της Θράκης, την Αδριανούπολη, τις Σαράντα εκκλησιές, τη Φιλιππούπολη αλλά και σε μικρότερα, όπως τη Ραιδεστό, την Καλλίπολη, τη Σηλυβρία κ.ά. οδήγησε, ανάμεσα στα άλλα στην ενίσχυση των αστικών μορφών κοινωνικότητας και στη δημιουργία ενός δικτύου συλλόγων, φιλεκπαιδευτικών, φιλανθρωπικών και ψυχαγωγικών.

Στο Αχ θράκη μου παρακολουθούμε την ιστορία του Σταμάτη, ενός έξυπνου χωριατόπαιδου που καταφέρνει να κάνει περιουσία σπάζοντας την οικογενειακή παράδοση των φτωχών καρβουνιάρηδων, από τα παιδικά του χρόνια μέχρι τα γεράματά του, περίπου από το 1870 μέχρι τη δεκαετία του 1930. Με αφορμή τον ίδιο παρακολουθούμε παράλληλα την ιστορία της οικογένειας και του χωριού του, εγγεγραμμένη στον καμβά της τοπικής, της εθνικής και της ευρύτερης ιστορίας. Αν και τα εθνικά γεγονότα, οι κύκλοι της βίας, προσδιορίζουν την πορεία των ηρώων, το αφήγημα ισορροπεί σε περιόδους ειρήνης και πολέμου, προσφέροντας στον αναγνώστη τα κλειδιά για την κατανόηση όλων των όψεων της ζωής των κατοίκων της αγροτικής Ανατολικής Θράκης στα τέλη του 19^ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Πληροφορούμαστε έτσι για πτυχές του οικονομικού και του κοινωνικού βίου, όπως για την οργάνωση της εργασίας, -οικιακής, αγροτικής και βιοτεχνικής- τις πραγματικότητες της προβιομηχανικής κοινωνίας, τη συγκρότηση του κοινωνικού κύρους, τη λειτουργία των συντεχνιών, τις μορφές κοινωνικότητας αλλά και τις πρακτικές παραβατικότητας, όπως η ληστεία. Αναφορές γίνονται επίσης στους ρόλους των δύο φύλων και τον καταμερισμό του έργου στην οικιακή οικονομία, αλλά και στον κόσμο των νοοτροπιών και των στάσεων απέναντι στον έρωτα, την παιδική εργασία, τη μόρφωση και τις γυναίκες. Οι συνέχειες και οι τομές εικονογραφούν το μεταίχμιο από την παράδοση στη νεωτερικότητα. Έτσι, μέσα από την ιστορία του Σταμάτη παρακολουθούμε το μακρό σχεδόν ακίνητο χρόνο της ιστορίας, τις αδράνειες του αγροτικού κόσμου, που είναι εγγεγραμμένες στις νοοτροπίες των ανθρώπων, όπως για παράδειγμα του πατέρα του, Ντίνου Αγκουνά, καρβουνιάρη στα βουνά της Στράντζας, πάππου προς πάππο. Οι αδράνειες αυτές τονίζονται μέσα από την αντίδραση που συναντά ο Σταμάτης όταν εκδηλώνει την επιθυμία του να μην ακολουθήσει την οικογενειακή παράδοση αλλά να δοκιμάσει να πειραματιστεί με αυτό που του υπαγορεύει η κλίση του, την κατασκευή αλευρόμυλων. Τονίζονται επίσης μέσα από τις δυσκολίες που συναντά για να διεκδικήσει τον έρωτά του. Διαγράφοντας ένα προφίλ δυναμικό που ταιριάζει περισσότερο στον αστό της εποχής του, εισάγει καινοτομίες που θα του αποφέρουν οικονομικά και θα του εξασφαλίσουν κοινωνικό κύρος, θα τον εκθέσουν όμως στον φθόνο των υπόλοιπων μελών της πανίσχυρης συντεχνίας των μυλωνάδων. Παρά τις ανατροπές που θα γνωρίσει η ζωή της οικογένειας από τις μεγάλες αλλαγές της ιστορίας, που θα ενεργοποιήσουν τη βία των αλλοεθνών, ο Σταμάτης θα κινδυνέψει περισσότερο από την κοινωνική και οικονομική αντιζηλία των συντοπιτών του , από τις πρακτικές της ληστείας και από τις θανατηφόρες αρρώστιες, πτυχές που αναδεικνύει ο συγγραφέας, σε μία προσπάθεια να δείξει ότι η βία δεν είναι μόνο εθνική.

Τον καμβά του μυθιστορήματος αποτελούνωστόσο τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα που σφράγισαν τη ζωή των ανατολικοθρακιωτών στις αρχές του 20ού αιώνα. Οι δύο ξεριζωμοἰ που έγινανσε δύο φάσεις, το 1914 και το 1922, και οι εθνικές αντιπαλότητες που είχαν ξεσπάσει μεταξύ βουλγαρικών και ελληνικών ανταρτικών ομάδων στις αρχές του 20ού αιώνα, σηματοδότησαν το τέλος μιας μακραίωνης ελληνικής παρουσίας στα εδάφη της Ανατολικής Θράκης. Τα ευημερούντα αστικά κέντρα με ισχυρό ελληνικό στοιχείο και πλούσια πολιτισμική παράδοση, είχαν γνωρίσει την αβεβαιότητα και την εχθρότητα του βουλγαρικού μεγαλοιδεατισμού από τα τέλη του 19^ου αιώνα, όταν μετά τη δημιουργία της Ανατολικής Ρωμυλίας, ο τελευταίος διεκδικούσε να επεκταθεί προς τα νότια. Οι διώξεις των Ελλήνων της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1906, οι αρπαγές περιουσιών και οι απαγωγές, ήταν δείγμα των εθνοκαθάρσεων που θα αποτελούσαν τον κανόνα τα επόμενα χρόνια. Αν και λιγότερη γνωστή σε σχέση με την μακεδονική, η θρακική εκδοχή της ελληνο-βουλγαρικής αντιπαλότητας, εκδηλώθηκε αρχικά με την εκπαιδευτική και θρησκευτική διείσδυση στο χώρο της Ανατολικής Θράκης, πριν προσλάβει το χαρακτήρα ένοπλης αναμέτρησης. Η δράση της αντάρτικης ομάδας του Θοδωρακιού Αμπατζόπουλου στα χωριά της Στράντζας, του Σαμμάκοβου, και των Σαράντα Εκκλησιών, που αναφέρεται στο βιβλίο, και η καταδίωξη του αντιπάλου του Σισμανώφ, τοποθετείται στη φάση της ένοπλης σύγκρουσης, ανάμεσα σε βουλγαρικά και ελληνικά ένοπλα σώματα μεταξύ του 1907 και 1909, όταν το ελληνικό κέντρο αποφάσισε να ξεπεράσει τους δισταγμούς και να οργανώσει την άμυνά του απέναντι στις βουλγαρικές εχθροπραξίες με αποστολή όπλων και μυστικών πρακτόρων. Η δημιουργία δύο οργανώσεων στην Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη γύρω στο 1908 απέβλεπε στην συγκρότηση ελληνικών αντάρτικων σωμάτων, στην ενίσχυση του φρονήματος των ελλήνων κατοίκων της περιοχής και στην απώθηση της αντίπαλης προπαγάνδας. Ωστόσο η ανακάλυψη ενός φορτίου όπλων που προοριζόταν για τα ένοπλα ελληνικά σώματα το 1909, περιόρισε σημαντικά τη δράση τους, αφήνοντας εκτεθειμένους τους ελληνικούς πληθυσμούς στις βουλγαρικές βιαιότητες. Οι τελευταίες θα ενταθούν το 1913, όταν τα πολεμικά γεγονότα των δύο βαλκανικών πολέμων θα δημιουργήσουν ολέθριες συνθήκες ζωής για τον ελληνισμό της Θράκης. Μεταναστεύσεις, απελάσεις, καταστροφές πόλεων και χωριών, συντέλεσαν ώστε η ανθούσα οικονομία των ελληνικών κοινοτήτων να παραλύσει και η πολιτιστική τους ζωή να ανατραπεί.

Για να κατανοήσει κανείς τα γεγονότα αυτής της περιόδου θα πρέπει να τα τοποθετήσει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Να εστιάσει στις συνέπειες που είχε η εφαρμογή της αρχής των εθνοτήτων σε εκείνες τις περιοχές της βαλκανικής που είχαν πληθυσμούς εθνικά ανομοιογενείς αλλά που εμφορούνταν από ισχυρή εθνική συνείδηση και διεκδικούνταν από αντίπαλα στρατόπεδα. Η Ανατολική Θράκη των αρχών του 20ού αιώνα, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα των πληθυσμιακών μετακινήσεων την περίοδο της εθνικής ολοκλήρωσης και της ανόδου τόσο του βουλγαρικού όσο και του τουρκικού εθνικισμού.

Οι βαλκανικοί πόλεμοι με τις ανακατατάξεις που έφεραν στην περιοχή, τις διαρκείς μετακινήσεις πληθυσμών, την αβεβαιότητα, τα αντίποινα και τις εθνικές διεκδικήσεις, πρόσφεραν στους νεότουρκους την ευκαιρία να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους: τη δημιουργία αμιγώς τουρκικών περιοχών στην ενδοχώρα της Κωνσταντινούπολης και αυτό με δύο τρόπους: με την εκδίωξη των αλλοεθνών πληθυσμών από τη μια και την εγκατάσταση μουσουλμανικών πληθυσμών από ευρωπαϊκές περιοχές της Αυτοκρατορίας, που περιέρχονταν πλέον, μετά τη δυσμενή για τους Οθωμανούς έκβαση των βαλκανικών πολέμων, σε έλληνες, σέρβους ή βούλγαρους, από την άλλη.

Η χάραξη νέων συνόρων και τα εδαφικά οφέλη των χριστιανικών κρατών, υποχρέωναν τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς να υποχωρούν προς την οθωμανική Αυτοκρατορία, άλλοτε συντεταγμένα και άλλοτε βίαια. Έτσι μουσουλμάνοι από τη Βοσνία, την Ερζεγοβίνη, την Ήπειρο και τη Μακεδονία, μετακινούνταν ανατολικά προς τη Θράκη και τη Μικρά Ασία, για να εγκατασταθούν σε περισσότερο ασφαλείς για αυτούς τόπους, υποχρεώνοντας αντίστοιχα σε μετακίνηση τους χριστιανικούς πληθυσμούς των περιοχών αυτών. Ένα τεράστιο ανθρώπινο κύμα εγκατέλειπε τις εστίες του και έπαιρνε το δρόμο της προσφυγιάς μέσα σε σκηνές αλλοφροσύνης από τη μία και την άλλη πλευρά. Για τους ελληνικούς πληθυσμούς της Ανατολικής Θράκης οι μετακινήσεις αυτές συχνά πήραν το χαρακτήρα βίαιου ξεριζωμού, που κλιμακώθηκε από τις αρχές του 1912 με την επιβολή βαριάς φορολογίας, τη διαρπαγή περιουσιών, τον εμπορικό αποκλεισμό και την υποχρεωτική στρατολογία, για να κορυφωθεί την άνοιξη του 1914 με τις μαζικές διώξεις και την εγκατάσταση τούρκων μουατζίρηδων στα σπίτια τους. Οι επιλογές που προσφέρονταν στους υποδιωγμό κατοίκους ήταν αφομοίωση ή φυγή. Η οικογένεια του Σταμάτη θα επιλέξει, όπως και οι περισσότεροι έλληνες κάτοικοι της περιοχής της Βυζύης, των Σαράντα Εκκλησιών , της Μήδειας και των νότιων παραλίων της Θράκης, την άτακτη φυγή. Σύμφωνα με καταγραφές, όχι απόλυτα ασφαλείς, γύρω στις 230.000 ανατολικοθρακιώτες επιβιβάστηκαν το 1914 πανικόβλητοι σε τρένα ή σε καράβια από τα λιμάνια της Ραιδεστού, της Ηράκλειας και του Μυριόφυτου για να αποβιβαστούν σε διάφορα λιμάνια της Ελλάδας, να ζήσουν αρκετούς μήνες σε σκηνές και παραπήγματα μέχρι να εγκατασταθούν σε διάφορες περιοχές, κυρίως της Μακεδονίας, ενώ ελληνικοί πληθυσμοί από την Καλλίπολη και τα παράλια της Θράκης υποχρεώνονταν να μετακινηθούν προς την Μ. Ασία για να αποφύγουν τους βομβαρδισμούς του Α ΠΠ. Μέσα σε λίγους μήνες οι ακμάζουσες ελληνικές κοινότητες με πλούσια πολιτισμική παράδοση και υψηλό βιοτικό επίπεδο έσβησαν. Ρυθμοί ζωής που είχαν παγιωθεί στη διάρκεια αιώνων διακόπηκαν βίαια, ζωές χάθηκαν, άλλες τραυματίστηκαν σωματικά και ψυχικά, άνθρωποι ξέπεσαν για να υπηρετηθούν πολιτικές που σχεδιάστηκαν επί χάρτου. …

Η Κεντρική Επιτροπή που ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη για τους πρόσφυγες φρόντισε για την περίθαλψη και την εγκατάσταση τους σε διάφορα χωριά της Μακεδονίας που είχαν εγκαταλειφτεί από τους μουσουλμάνους κατοίκους τους, για τον εφοδιασμό τους με γεωργικά εργαλεία και ζώα. Η αποκατάστασή τους δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Οι όροι των διαπραγματεύσεων για τη δημιουργία μίας ελληνοτουρκικής επιτροπής για την ανταλλαγή των πληθυσμών που θα αναλάμβανε τις αποζημιώσεις από τις δύο πλευρές, δεν ολοκληρώθηκαν, καθώς ξέσπασε ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος και οι δυο χώρες βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Το προσφυγικό κύμα του 1914 αποτέλεσε το προοίμιο των όσων επαναλήφθηκαν σε μεγαλύτερη έκταση το 1922. Με δύο νόμους του 1914 «περί εγκαταστάσεως των εποίκων ομογενών εν Μακεδονία και αλλαχού» ορίζονταν οι συνοικισμοί για την εγκατάσταση των προσφύγων. Γύρω στις 170.000 υπολογίζονται οι ομογενείς που εγκαταστάθηκαν σε 356 αγροτικούς οικισμούς που δημιουργήθηκαν σε δημόσιες εκτάσεις και σε 60 τσιφλίκια που ανήκαν σε τούρκους που είχαν εγκαταλείψει την περιοχή. Το 80% των αγροτικών οικισμών στήθηκε στη Μακεδονία και τη Θράκη. Η διαλυμένη κρατική μηχανή ήταν ωστόσο αδύναμη να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός τέτοιου έργου ενώ οι πολεμικές επιχειρήσεις του Α Παγκοσμίου Πολέμου συνεχίζονταν σε περιοχές της Μακεδονίας όπου είχαν εγκατασταθεί πρόσφυγες.

Η οικογένεια του Σταμάτη Αγκουνά θα πρέπει να ήταν μία από τις 209 οικογένειες του χωριού Άη Γιάννης που εμφανίζονται τους καταλόγους της επιτροπής να έχουν εγκατασταθεί σε χωριά της Μακεδονίας. Η παραμονή τους στους καταυλισμούς και η αναζήτηση εργασίας εικονογραφούν τις δυσκολίες των ανατολικοθρακιωτών προσφύγων για ένταξη στον νέο τόπο.…. «Λίγες μέρες αργότερα, τους ξαναμαζεύουν και τους στέλνουν σ’ έναν καταυλισμό έξω από την Καβάλα… Ανθρώπινο κοπάδι που το μετακινούν από χειμαδιό σε χειμαδιό. Οι υποδομές του νέου καταυλισμού, ίδιες μ’ εκείνες των προηγούμενων. Οι σκηνές μπαλωμένες και ποντικοφαγωμένες. Τα παραπήγματα κατασκευασμένα με σανίδια, πισσόχαρτα, χαρτόνια και σκεπασμένα με σάπιες λαμαρίνες που έσταζαν. Οι κοινόχρηστοι χώροι υγιεινής, έννοιες άγνωστες. Πόσιμο νερό από κάτι σκουριασμένες ιππήλατες υδροφόρες που έρχονται κάθε Τρίτη μέρα. Και για το πλύσιμο και τη μπουγάδα, σ’ ένα ρυάκι με πράσινα νερά γεμάτα βατραχόσκατα, μερικές εκατοντάδες μέτρα παραπέρα. Την κόλασα καλύτερη τη φαντάζονταν»… «Όμως τα λίγα που κερδίζουν οι άντρες, δεν είναι αρκετά για να ζήσουν τις οικογένειές τους. Αναγκάζονται να βγουν στη δούλεψη και οι γυναίκες. Η μόνη δουλειά που προσφέρεται είναι το παστάλι. Ακόμα κι η προτελευταία κόρη της Θεανώς, η Ζαφειριώ, έξι χρονών κοριτσάκι-… πηγαίνει με τη μάνα της και δουλεύει για ένα τέταρτο του μεροκάματου, ανοίγοντας και κλείνοντας την πόρτα της καπναποθήκης για να μπαινοβγαίνουν οι εργάτες» (σ. 179). Τελικά αποφασίζουν να εγκατασταθούν σ ένα εγκαταλειμμένο ορεινό τουρκοχώρι κοντά στο Κιλκίς, το Σεϊγντελί, το οποίο τους θυμίζει τον Άη Γιάννη. Η νοσταλγία της πατρίδας ωστόσο και η σύγκριση με το επίπεδο ζωής που είχαν γνωρίσει, κάνει την προσαρμογή δύσκολη. Για αυτό η απόφαση για επιστροφή στην πατρίδα, το 1920, λίγο μετά την υπογραφή της Συνθήκη των Σεβρών, όταν όλη η περιοχή μέχρι τα προάστια της Κωνσταντινούπολης περιέρχεται σε ελληνική διοίκηση, θα παρθεί δίχως δεύτερη σκέψη. Με άλλους 130.000 περίπου ανατολικοθρακιώτες, θα προσπαθήσουν να ξαναστήσουν τις επιχειρήσεις τους και να ξαναβρούν τους παλιούς ρυθμούς ζωής, τους οποίους όμως, δύο χρόνια αργότερα, θα ανακόψει για δεύτερη φορά, η ανακωχή στα Μουδανιά. Ο φόβος των αντιποίνων θα κυριαρχήσει τον Οκτώβριο του 22. Άλλοι με πλοία, άλλοι με αραμπάδες, με κάρα και βοϊδάμαξες και άλλοι με τα πόδια, εγκατέλειπαν την Τουρκία και περνούσαν τον Έβρο για να καταλήξουν στη δυτική Θράκη ή την Μακεδονία.Ούτε η παρουσία του στρατού ούτε οι διαβεβαιώσεις της διασυμμαχικής επιτροπής για συντονισμένη και πειθαρχημένη αποχώρηση μπόρεσαν να αναχαιτίσουν τον πανικό. Η μετακίνηση προς την Ελλάδα θα είναι και πάλι άτακτη, αυτή τη φορά όμως οριστική.

Καθώς το μυθιστόρημα στηρίζεται σε αυτοβιογραφικά στοιχεία, θα μπορούσε να εμπλουτίσει το υλικό που συγκεντρώνουν σύλλογοι , μουσεία, και ιδιώτες με σκοπό είτε την κατανόηση της ιστορίας των παππούδων είτε τη δημιουργία μιας υποδομής τοπικής ιστορίας. Είναι γεγονός ότι η πολιτεία δεν είναι ιδιαίτερη ευαίσθητη σ ε θέματα ιστορικής μνήμης, κυρίως σε ότι αφορά τη νεώτερη ιστορία. Θα μπορούσε να αναφέρει κανείς πολλά παραδείγματα. Το αρχείο της Ελληνικής Διοίκησης Θράκης που θα μας αποκάλυπτε πολλά για την οργάνωση της εξουσίας τα δύο χρόνια της ελληνικής διοίκησης στην Ανατολική Θράκη, έχει χαθεί. Το ίδιο συμβαίνει με το αρχείο των Γραφείων Εποικισμού, τα οποία στήθηκαν μετά το 1924. Αν κάποιος θέλει να κάνει έρευνα για την εγκατάσταση των προσφύγων στην περιοχή της Θράκης, η οποία να στηρίζεται σε σειρές δεδομένων, δεν έχει πολλές ελπίδες να βρει υλικό στον κατεξοχήν τόπο που θα έπρεπε να βρίσκεται για να τροφοδοτεί την τοπική ιστορία. Αγνοούνται έτσι σημαντικές πτυχές της οικονομικής και της κοινωνικής μας ιστορίας. Δεν υπάρχει επίσης κανένα ενδιαφέρον για το παρελθόν ανθρώπων που δεν ήταν διάσημοι, δεν είχαν θέσεις ευθύνης και δεν άφησαν ίχνη στην ιστορία, η σιωπηλή πλειοψηφία, και αυτό από μία στρεβλή αντίληψη για το τι συνιστά ιστορία και τι πρέπει να συγκρατεί η συλλογική ιστορική μνήμη. Τα τοπικά ιστορικά αρχεία που θα μπορούσαν να αποτελέσουν κέντρα ανάπτυξης της τοπικής ιστορίας πολλές φορές υπολειτουργούν, είτε από έλλειψη κατάλληλου προσωπικού είτε από έλλειψη ενδιαφέροντος. Θα σας θυμίσω ότι το τοπικό παράρτημα των Γενικών Αρχείων του Κράτους –τα ΓΑΚ-νομού Έβρου, όπου θα έπρεπε να συγκεντρώνονται όλα τα ιστορικά τεκμήρια που αφορούν την περιοχή- δημιουργήθηκαν το 1993. Ωστόσο, μόλις το 2010 στεγάστηκαν οριστικά, μετά από διάφορες περιπλανήσεις και άρχισε η ταξινόμησή τους. Εν τω μεταξύ είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος. Η αδιαφορία για τη διάσωση των ιχνών που μας συνδέουν με το παρελθόν, σε συνδυασμό με την άγνοια του τρόπου με τον οποίο συγκροτείται η επιστημονική γνώση οδηγούν σε κοινωνίες α ιστορικές και σε γενιές χωρίς ιστορική κουλτούρα, σε γενιές επομένως που δεν θα αντιλαμβάνονται την ιστορικότητα του δικού τους παρόντος. Η συνήθης απάντηση που παίρνουν οι ιστορικοί όταν απευθύνονται σε υπηρεσίες για αναζήτηση τεκμηρίων είναι ότι αυτά είτε καταστράφηκαν από τους εχθρούς, είτε πλημμύρισαν τα υπόγεια κ.λ.π. Έτσι, παρόλο που κολακευόμαστε να αναπτύσσουμε μία ρητορική υψηλών τόνων για το εθνικό μας παρελθόν, ουσιαστικά το αγνοούμε, το υποτιμούμε και δεν έχουμε πολλές ελπίδες να το προσεγγίσουμε επιστημονικά καθώς δεν είμαστε υποψιασμένοι για το πώς είναι δυνατόν να διασωθούν κάποια ίχνη του που αποτελούν το κατεξοχήν εργαλείο των ιστορικών.

Ελλείψει στοιχείων για τη ζωή των άσημων προγόνων μας , οι απόπειρες που κάνουν κάποιοι δραστήριοι συμπολίτες μας στο πλαίσιο συλλόγων και άλλων πολιτιστικών φορέων, κινούμενοι από μία συναισθηματική ώθηση ή μία αίσθηση καθήκοντος, μπορεί να αποβούν πολύτιμες για την τοπική ιστορία, αρκεί να γίνονται με γνώση. Ιδιαίτερα για την ιστορία της Ανατολικής Θράκης που δεν έχει βρει τη θέση της στη συλλογική μνήμη και αγνοείται από τους περισσότερους Έλληνες, οι πρωτοβουλίες αυτές έχουν σημασία. Η συγκέντρωση υλικού, εγγράφων, φωτογραφιών, αντικειμένων και κυρίως η καταγραφή προφορικών μαρτυριών όσο είναι ακόμη καιρός είναι δυνατόν να συντελέσουν στη δημιουργία ευρύτερων συνόλων και στην ανασύσταση όσων πλευρών του παρελθόντος είναι δυνατόν να ανασυσταθούν. Η δημιουργία ιστότοπων που διευκολύνουν την επικοινωνία μεταξύ των μελών μίας κοινότητας, παρά τους περιορισμούς που θέτει η συναισθηματική προσέγγιση και η διαθλασμένη μνήμη των απογώνων, έχουν δώσει αξιοπρόσεκτα αποτελέσματα σε ό,τι αφορά την ιστορία μικρών τόπων.

Ιστορικά μυθιστορήματα όπως το Αχ Θράκη μου που διασώζουν ιστορίες ζωής και ιστορίες κοινωνιών του παρελθόντος μπορούν επίσης να φανούν χρήσιμα στη διδασκαλία της ιστορίας αν αξιοποιηθούν από εκπαιδευτικούς που έχουν γνώση και μεράκι. Το ιστορικά μυθιστορήματα αυτοβιογραφικού τύπου μπορούν να κάνουν την ιστορία πιο ζωντανή, πιο κατανοητή και πιο ευχάριστη και να καλλιεργήσουν ένα αυθεντικό ενδιαφέρον για το μάθημα της ιστορίας. Η εστίαση σε πρόσωπα που έχουν βιώσει όσα η απρόσωπη εκδοχή της επίσημης ιστορίας καταγράφει, μπορεί να καταστήσει το παρελθόν πιο οικείο, να αναδείξει τις ποικίλες όψεις του και να εμπλουτίσει την ιστορική σκέψη και τα συναισθήματα των παιδιών.

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Μιχάλης Ζευγουλάς

εξωτερικος  συνεργάτης του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης στα θέματα διατροφής

Το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης σε συνεργασία με την εικαστικό Χρυσή Μπεκιάρη διοργανώνει Σεμινάριo Θεωρίας Εικαστικών και παράλληλα Εργαστήρια Εικαστικών για παιδιά (ηλικίας άνω των 8 ετών) και για ενήλικες στον πολυχώρο του μουσείου.

Κατά τη διάρκεια του Σεμιναρίoυ Θεωρίας Εικαστικών οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τις τεχνικές και τη σημασία του Σχεδίου στη Ζωγραφική, τη Γλυπτική και την Αρχιτεκτονική, θα ασχοληθούν με το ρόλο του Χρώματος και του Σχήματος, αξιοποιώντας και παραδείγματα από την Ιστορίας της Τέχνης.

Στο Εργαστήριο Εικαστικών τα παιδιά θα ενισχύσουν την οικολογική τους συνείδηση μέσα από την τέχνη και τα υλικά που θα χρησιμοποιήσουν. Παλιά, ευτελή υλικά θα αποκτήσουν εικαστική αξία. Οι ενήλικες θα έχουν τη δυνατότητα να μάθουν πως να αξιοποιούν αντικείμενα που είναι παλιά και δεν χρησιμοποιούνται πια δίνοντάς τους καινούργια διάσταση.

Το Σεμινάριο Θεωρίας Εικαστικών θα πραγματοποιηθεί σε 3 συναντήσεις με έναρξη την Παρασκευή 2 Μαρτίου και ώρα 7:00-9:00 μ.μ.
Στο τέλος των μαθημάτων θα δοθεί βεβαίωση συμμετοχής.

Τα Εργαστήρια Εικαστικών θα ξεκινήσουν το Σάββατο 3 Μαρτίου, θα πραγματοποιούνται 2 φόρες το μήνα, ημέρα Σαββάτο και ώρα 3:30-5:30 μ.μ. (τμήμα παιδιών) και 6:00-8:00 μ.μ. (τμήμα ενηλίκων). Τα εργαστήρια θα ολοκληρωθούν τον Ιούνιο.

Πληροφορίες & εγγραφές στο 2551036663, info@emthrace.org

Κόστος συμμετοχής:
30€ τον μήνα για τα εργαστήρια εικαστικών.
25€ συμμετοχή για τα σεμινάρια θεωρίας εικαστικών.

Πληροφορίες για το περιεχόμενο των εργαστηρίων από την εικαστικό Χρυσή Μπεκιάρη:

Το καλλιτεχνικό εργαστήρι για ενηλίκους είναι ένας κύκλος μαθημάτων  που ξεφεύγει από τις κοινοτυπίες και δεν περιορίζει τις γνώσεις σε ένα μόνο καλλιτεχνικό είδος. Στόχος του είναι να δώσει ξανά ζωή σε παλιά αντικείμενα, που δεν χρησιμοποιούμε πια αλλά δυσκολευόμαστε να αποχωριστούμε, για συναισθηματικούς λόγους. Παλιά κοσμήματα, διακοσμητικά, βιβλία που χρειάζονται συντήρηση και αντικείμενα που δεν είναι πια στη μόδα, μπορεί να γίνουν καινούργια. Όλοι μπορούν να φέρουν τα αγαπημένα τους αντικείμενα και να μάθουν τους τρόπους και τις απαραίτητες τεχνικές για να τους ξαναδώσουν ζωή.

Επιπλέον το εργαστήριο θα δώσει τη δυνατότητα σε όποιον επιθυμεί να δημιουργήσει πρωτότυπα αντικείμενα που επιθυμεί, αλλά δεν μπορεί να βρει στο εμπόριο. Ο καθένας μπορεί να πει ελεύθερα τις ιδέες του και θα του δοθούν οι προτάσεις και η σωστή μέθοδος για να τις κάνει πραγματικότητα.

Ο κύκλος μαθημάτων για τα παιδιά συνδυάζει την τέχνη με την οικολογία, καθώς κάθε λογής ευτελή υλικά, όπως παλιές εφημερίδες, πλαστικά μπουκάλια ή τάπες μπορεί να μεταμορφωθούν σε ένα έργο τέχνης. Χαρτόκουτα και περιοδικά, μπορεί να μετατραπούν σε οικολογικά τετράδια, ενώ από παλιά παπούτσια και καπέλα μπορεί να κατασκευαστούν γλάστρες, δημιουργώντας έτσι ένα νέο, φανταστικό – οικολογικό κόσμο.

Τα παιδιά σήμερα είναι ήδη ευαισθητοποιημένα και γνωρίζουν αρκετά πράγματα για την ανακύκλωση, όμως δεν έχουν πολλές ευκαιρίες να δράσουν οικολογικά. Το χαρτί, το γυαλί, το αλουμίνιο και το πλαστικό είναι τα υλικά που μέσα στο εργαστήρι θα αποτελέσουν εναλλακτικές πηγές έμπνευσης, με μηδενικό κόστος. Μέσα από τα μαθήματα θα προταθούν νέοι δημιουργικοί τρόποι για την αξιοποίηση και επαναχρησιμοποίηση των ανακυκλώσιμων υλικών, ώστε τελικά να δημιουργηθούν από αυτά έργα τέχνης πρωτότυπα καθώς και αντίγραφα έργων διάσημων καλλιτεχνών. Παράλληλα τα παιδιά θα αποκτήσουν γνώσεις ιστορίας της τέχνης (εικαστικά ρεύματα, μεγάλες προσωπικότητες της ζωγραφικής και της γλυπτικής). Στόχος των μαθημάτων είναι η ανάπτυξη της αισθητικής αντίληψης και της οικολογικής συνείδησης των παιδιών καθώς και η ελεύθερη έκφρασή τους.

Παρόλα αυτά το ανέφικτο μπορεί να γίνει  εφικτό και πρέπει να το κυνηγήσουμε.

Με εκτίμηση
Αγγελική Γιαννακίδου

Ο Δήμος Αλεξανδρούπολης, το Α.ΠΟ.Κ.ΔΑ. και το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης – Αγγελική Γιαννακίδου σας προσκαλούν την Κυριακή 8 Ιανουαρίου και ώρα 18:30 στον πολυχώρο του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης (14ης Μαΐου 63) στην πρώτη εκδήλωση του κύκλου «Το Βυζάντιο στη Θράκη».

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης ο Επίκουρος Καθηγητής του τμήματος Αρχαίας Ελληνικής, Ρωμαϊκής, Βυζαντινής και Μεσαιωνικής Ιστορίας στο ΑΠΘ, κ. Χασάν Μπαντάουι, θα πραγματοποιήσει ομιλία με θέμα: «Το Βυζάντιο και ο Αραβοϊσλαμικός Κόσμος».

ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

Ο Δήμος Αλεξανδρούπολης στο πλαίσιο των νέων θεσμοθετημένων εκδηλώσεων του που επικεντρώνονται γύρω από τον κύκλο των τεσσάρων εποχών, ξεκινάει τον Ιανουάριο σειρά εκδηλώσεων με επίκεντρο την ανάδειξη της ιστορικής ταυτότητας και παράδοσης του Βυζαντίου.

Η αναγκαιότητα θεσμοθέτησης δράσεων για τον οικουμενισμό, την πνευματικότητα, την κληρονομιά του Βυζαντίου στην ανθρωπότητα αναδεικνύεται από το γεγονός ότι, «ο άκρατος εθνοκεντρισμός διέρρηξε κάθε σχέση με τη Ρωμιοσύνη και το γένος των Ορθοδόξων, τη συνέχεια του χώρου και του χρόνου, την έννοια του οικουμενισμού, οτιδήποτε είχε σχέση με τη βιωμένη συλλογική μνήμη και το παρελθόν του Βυζαντίου». (Μ. Κορομηλά).

Σήμερα που η παγκόσμια κοινότητα απολαμβάνει τους καρπούς της «Δόξας του Βυζαντίου» του οποίου η έλξη που ασκεί η τέχνη και η αρχιτεκτονική του λάμπει σε Δύση και Ανατολή, που οι Βυζαντινές σπουδές ακμάζουν σε όλες τις γωνιές του κόσμου, είναι όρος και προϋπόθεση για τη Θράκη, το «περικάρπιο του Βυζαντίου», να αντλήσει ιδέες, δύναμη, δημιουργικότητα από το θάμβος μιας αυτοκρατορίας πολυεθνικής, αλλά μονοπολιτιστικής, μιας ελληνόφωνης ορθόδοξης αυτοκρατορίας, η οποία υπήρξε η μια μοναδική ευρωπαϊκή αυτοκρατορία με μακροβιότητα και μοναδικό πολιτιστικό μεγαλείο.

«Ο ένδοξος Βυζαντινισμός μας» (Κ. Καβάφης) αναδύθηκε σε περιοχές που αποτέλεσαν τον κατ’ εξοχήν ζωτικό χώρο της αυτοκρατορίας. Κυρίαρχη θέση κατείχε η Θράκη. Και σήμερα καλούμαστε να ζωντανέψουμε και ν’ αντλήσουμε αυτό το πνεύμα του Βυζαντίου. Γιατί σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη εποχή «είμαστε όλοι Βυζαντινοί» (Ε. Γλύκατζη-Αρβελέρ).

Ο Δήμαρχος Αλεξανδρούπολης

Ευάγγελος Λαμπάκης

 Το ρεπερτόριο της βραδιάς, που περιλαμβάνει την ερμηνεία έργων διαφορετικών εποχών και χαρακτήρων, έργα δεξιοτεχνικά και πολύπλοκα, καθώς και σημαντικά έργα Ελλήνων συνθετών (Μ. Θεοδωράκη, Γ. Κουμεντάκη, Κ. Τζωρτζινάκη), φιλοδοξεί να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Το πρόγραμμα κλείνει με δυο μέρη από την εντυπωσιακή σονάτα για κιθάρα του Αργεντίνου συνθέτη A. Ginastera.

Είσοδος 7 € / μέλη του Σωματείου και φοιτητές 5 €

Ο Γιάννης Γιαγουρτάς γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το Νοέμβριο του 1981. Είναι ο δευτερότοκος γιος αστικής οικογένειας και εγγονός του διατελέσαντος επί σειρά ετών δημάρχου της Αλεξανδρούπολης Ιωάννη Μπέτσιου. Ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές στο Δημοτικό Ωδείο Αλεξανδρουπόλεως, στην τάξη του κιθαρίστα και συνθέτη Δ. Σβυντρίδη. Συνέχισε τις σπουδές του στην κιθάρα στο Δημοτικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, με καθηγητή τον Ευάγγελο Ασημακόπουλο. Ολοκλήρωσε τις μουσικές του σπουδές στην Ελλάδα, παίρνοντας το Δίπλωμα του από το Ωδείο Αthenaeum δίπλα στον ίδιο καθηγητή, με την ανώτερη τιμητική διάκριση (Άριστα παμψηφεί, Ά Βραβείο και Χρυσό Μετάλλιο). Παράλληλα με τις μουσικές του σπουδές πήρε και το πτυχίο του τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Ο Γιάννης Γιαγουρτάς συνέχισε τις σπουδές του στην μουσική με τον διάσημο Ιταλό καθηγητή Oscar Ghiglia για τρια χρόνια. Το 2008 έγινε δεκτός να παρακολουθήσει μαθήματα στην τάξη του μεγάλου Ιταλού δασκάλου στην Academia Chigiana της Σιένας στην Ιταλία. Το 2009 συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές (Master of Music in Performance) στην τάξη του Dr. John Feeley στο DIT College of Music and Drama στο Δουβλίνο, όπου και τις ολοκλήρωσε με ύψιστη διάκριση.

Ο Γιάννης έχει λάβει ενεργά μέρος σε Master-Classes σπουδαίων καλλιτεχνών όπως Roland Dyens, David Russell, Vladimir Mikulka, Gary Ryan, Carlo Marchione, Nikita Koshkin, Ricardo Gallen, Andrew York και Sir Richard Rodney Bennett. Επίσης έχει παρακολουθήσει εκτεταμένα σεμινάρια ερμηνείας παλαιάς μουσικής με τον Παναγιώτη Αδάμ και τον Δημήτρη Ιωάννου.

Έχει δώσει ρεσιτάλ σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, Ιταλίας, Σερβίας, Ιρλανδίας και Ολλανδίας σε γνωστά Φεστιβάλ και αίθουσες συναυλιών όπως 17ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Πάτρας, 9ο International Festival Santa fiora i Musica, Aίθουσα La Divina Ωδείου Athenaeum, Νakas Conservatory, Martello Guitar Session, St. Anne’s Church, Royal Conservatory of the Hague ( Kees van Baarenzal), Liberal Arts-Townley Hall House, DIT College of Music and Drama κ.ά. Έχει εμφανιστεί επίσης ως σολίστ με την ορχήστρα του Δημοτικού Ωδείου της Θεσσαλονίκης στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ, ερμηνεύοντας το κοντσέρτο του A. Vivaldi σε Ρε μείζονα διασκευή για κιθάρα και ορχήστρα. Το 2002 πήρε το Ά βραβείο στον πρώτο διαγωνισμό για νέους Έλληνες κιθαρίστες στην Βέροια, αφιερωμένο στον κιθαριστή Δ. Φάμπα.

Το 2008 ο Γιάννης Γιαγουρτάς προσεκλήθη να ηχογραφήσει για την Ελληνική τηλεόραση πάνω σε ένα ντοκιμαντέρ για την ζωή και το έργο του κατασκευαστή Παύλου Γύπα. Ακόμα έχει δουλέψει στενά με έναν από τους μεγαλύτερους Έλληνες συνθέτες, τον συνθέτη Νίκο Μαμαγκάκη. Επιπλέον έχει συγγράψει την μοναδική διατριβή για την ζωή και το κιθαριστικό έργο του συνθέτη Θ. Αντωνίου.

Το 2010, ο Γιάννης πήρε το Ά Βραβείο σε Διεθνή διαγωνισμό δεξιοτεχνίας στο Δουβλίνο ανάμεσα σε όλα τα μουσικά όργανα, ενώ υπήρξε φιναλίστ στον Διεθνή διαγωνισμό κιθάρας στο Βερολίνο (2010) και στον 2ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό Κιθάρας στο Novi Sad της Σερβίας (2011).

‘Eχει συνεργαστεί με την διευθύντρια του Δημοτικού Ωδείου Αλεξανδρούπολης Μερόπη Κολλάρου ερμηνέυοντας από κοινού έργα των M. C. Tedesco, N. Paganini και L. Boccherini για τον εορτασμό των 25 χρόνων της ίδρυσης του Συλλόγου των Αλεξανδρουπολιτών στην Αθήνα, ενώ έχει πραγματοποιήσει την πρεμιέρα της ηχογράφησης του έργο του Κ. Γρηγορέα «To Ταξίδι» με την διάσημη Σέρβα κιθαρίστρια Sabrina Vlaskalic.

Ζει και εργάζεται στην Χάγη της Ολλανδίας πραγματοποιώντας το δεύτερο του μεταπτυχιακό στο Royal Conservatory στην τάξη του Pr. Zoran Dukic, όπου έγινε δεκτός με την μεγαλύτερη βαθμολογία της κριτικής επιτροπής.

Χορηγός του Γιάννη Γιαγουρτά είναι η Γαλλική εταιρεία Savarez.

Για τον Γιάννη έχουν πει:

«Πέρα από τα σπουδαία τεχνικά και ερμηνευτικά προσόντα που διαθέτει, τα οποία τα έχει κατακτήσει με εξαιρετική δουλειά και αυταπάρνηση, ο Γιάννης Γιαγουρτάς έχει ήθος. Ήθος που συνοδεύει όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες. Είμαι σίγουρος ότι μια μέρα θα κάνει μια λαμπρή σταδιοδρομία στην μουσική».
Ευάγγελος Ασημακόπουλος

« Ένας ευαίσθητος και θαυμάσιος ερμηνευτής».
Sir Richard Rodney Bennett

Στο πλαίσιο του εορτασμού για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη το Σωματείο Φίλων του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης σε συνεργασία με διδάσκοντες του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Δ.Π.Θ. θα διοργανώσει έναν κύκλο ομιλιών αφιερωμένο στον ποιητή. Τη Δευτέρα 21/11/2011 στις 7 μ.μ. στον πολυχώρο του Μουσείου θα πραγματοποιηθεί η πρώτη ομιλία από την κ. Αρσενίου Ελισάβετ, Επίκ. Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας Δ.Π.Θ. με θέμα:  «‘’Ο κήπος βλέπει’’: Όραση και βλέμμα στον όψιμο Ελύτη»

Η κήρυξη του 2011 ως «Έτος Οδυσσέα Ελύτη» από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού για τον εορτασμό των 100 χρόνων από τη γέννησή του (1911-1996) αποτελεί μια ξεχωριστή ευκαιρία ανανεωμένης αναγνωστικής απόλαυσης και μελέτης του πολυσχιδούς έργου του νομπελίστα ποιητή μας.

Με το ιδιαίτερο ποιητικό του ιδίωμα ο Ελύτης ανανέωσε την ελληνική ποίηση και διέγραψε μια φωτεινή πορεία, που επιβραβεύθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, ενώ το 1979 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας «για την ποίηση του, που με φόντο την ελληνική παράδοση, με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική οξύνοια ζωντανεύει τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργία».

Πρόγραμμα:

21/11/2011, 7 μ.μ.: «‘’Ο κήπος βλέπει’’: Όραση και βλέμμα στον όψιμο Ελύτη», Αρσενίου Ελισάβετ, Επίκ. Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας Δ.Π.Θ.

23/1/2012, 7 μ.μ.: «Ο Οδυσσέας Ελύτης και η ποίηση του πολέμου: Αντιστάσεις στην εποχή», Κοντογιάννη Βασιλική, Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας Δ.Π.Θ.

 22/2/2012, 7 μ.μ.: «Ο Οδυσσέας Ελύτης αναγνώστης του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη», Χελιδώνη Στέλλα, Λέκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας Δ.Π.Θ.

21/3/2012, 7 μ.μ.: « ‘’Ο πλασμένος για τα νησιά του Αιγαίου’’: Ο ποιητής και η συνείδηση του κόσμου», Βασιλειάδης Βασίλης, Ερευνητής του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας